یکشنبه نوزدهم فروردین 1386
در آستانه فصلی سرد
در ابتدای درک هستی آلوده زمین
و یاس ساده و غمگین آسمان
و ناتوانی این دستهای سیمانی
«خداحافظ»
جمعه یازدهم اسفند 1385
بدون شرح
در ضمن بلوز شلوار آبی و سارافون زرد را خودم با ذوق تمام قبل تولدش براش بافتم.
دوشنبه هفتم اسفند 1385
اولین ماهگرد
اما صاحب ماهگردمون همش خواب تشریف داشتن و هرکای کردیم بیدار نشد که حداقل یه عکس سه نفره خندان بندازیم.
همش کله اش کج میشد.
خلاصه من و آقای همسر به کیک حمله کردیم
و ماهگرد آوا را جشن گرفتیم. آوا هم بغل دستمون رو مبلها خوابیده بود.
خلاصه تنوعی بود. ولی نمیدونم چرا هرکاری میکنم ته ته دلم و یه گوشه از زاویه چپش همش یه جوریه. یعنی اون یه تیکه کوچولو همش غمگینه و همین یه تیکه کوچولوی غمگین دلم پدر زندگیمو درآوره.
جواب آزمایش ادرار آوا نشون داد که یه کوچولو عفونت داره و شاید همین دلیل بیقراریهاش باشه. باید تا دو روز از یه شربتی که دکترش نوشته بخوره و مجددا بریم ویزیت بشه. دخترم خیلی دل درد داره و همش زور میزنه. اینقدر زور میزنه که به جای اون من دل و روده ام درد میگیره. همه میگن طبیعیه. نمیدونم؟!!!
نلی جان بابت راهنمایی هایی که کردی همین جا ازت تشکر میکنم. باید فورا برم داروخانه و شربت را بخرم. دیگه از دست دل دردهاش واقعا کلافه شدم.
شنبه بیست و هشتم بهمن 1385
توپولوبم توپولو
آوا جون حسابی بزرگ و خانم شده. اگه از گریه های دل دردیش فاکتور بگیرم در کل دختر خیلی آرومیه و اذیت نمیکنه. خیلییییییییییییییییییییییییییییییی شکمو تشریف دارن و چنان با ولع و حرص شیر میخوره که انگار میخوام ازش بگیرم. توی بغلم سرش را روی شونم میزاره (موقع خواب) و عاشق آهنگ تو حوض خونه ما و سلطان قلبهاست. یعنی اینها را که براش میخونم آروم میشه و نفسهاش یکنواخت میشه و میره تو بحر آهنگ تا خوابش ببره. شعر تو حوض خونه ما را هم از برنامه رنگین کمان کش رفتم و برای دخترم میخونم. وقتی تو بغلم باشه و گشنش باشه فوری لپها و چونه منو میخوره و من عاااااااااااااااااااااااااااااااااااشق این حرکتش هستم و همون جا دوست دارم اینقدر بچلونمش که نگو. ولی نمیشه.
از چهارشنبه خونه پدرم هستم و امروز برمیگردم. حسابی استراحت کردم و از همه مهمتر یه ذره تونستم بخوابم. حسرت به دلم مونده که یه خواب عمیق داشته باشم. ولی با کوچکترین صدای مشکوک نفس آوا از خواب میپرم و نگاش میکنم و چکش میکنم. شبها هم که خانمی حداقل سه بار به فاصله دو ساعت بیدار میشه و شیر میخوره. قربونش برم تو تاریکی شبها اون چشمهای سیاه براقش هیچ وقت یادم نمیره که با حرص و ولع مشغول مکیدن میشه.
دلم میخواد یه پول قلنبه ای دستم بیاد و بدون هیچ دل نگرونی برم بیرون و واسه خودم خرید کنم. کللللللللللللللللللللللللللللللللی لباس و لوازم آرایش و کفش و کیف و .... ای خدا جون یه پول قلنبه با رقم بالا به من برسون. آمین
یکشنبه بیست و دوم بهمن 1385
آوای بغلی
بعد از ظهر پنجشنبه رفتم خونه مامان که استراحت کنم و اونهم تو نگه داشتن آوا که تازگیها خیلی گریه میکنه کمکم کنه و شنبه بعدازظهر از ترس و هولم زودی برگشتم خونه و با یه اعصاب خسته و فرسوده و حال جسمی نه چندان خوب باز هم در خدمت خانه و خانواده ام هستم.
آوا بزرگ شده و اداهای خیلی بامزه ای داره. جدیداها احساس میکنم بغلی شده و مدام گریه های هیستریکی میکنه و تا میاد بغلمون آروم میشه. نمیدونم چکارش کنم. البته دل درد هم داره و همین باعث میشه مدام نق نق کنه. نمیدونم چرا وقتی گریه میکنه هول میکنم و صدای گریه هایش میره رو اعصابم و خودم هم دوست دارم باهاش بشینم و گریه کنم. خلاصه اصلا فکر نمیکردم که بچه داری اینقدر سخت باشه. کتاب دکتر اسپاک هم کمک خوبیه. مدام که بهش مراجعه میکنم.
نمیدونم چرا دیگه دلم نمیخواد این وبلاگ را آپ کنم. هرچند اینجا و محیطش را خیلییییییییییییییییییی دوست داشتم و دارم ولی احساس میکنم دیگه حرفی برای گفتن تو این خونه ندارم. نمیدونم چکار کنم ولی بدجور معتاد نوشتنم.
همه میگن دعای کسانی که مادر شدن تا چهل روز بعد از تولد بچه مستجاب میشه. خدایا من کماکان منتظر استجابت دعاهام هستم. خدایا کمکم کن. دوستهای خوبم دعا را یادتون نره. برام دعای کنین.
یکشنبه پانزدهم بهمن 1385
خوابهای طلایی
دیشب برای شام دوست دوران دبیرستانم تنهایی با دختر ۴ ماهش اومده بود خونمون. من اصلا آدم حسودی نبوده و نیستم. ولی نمیدونم چرا دیشب حس حسادتم گل کرده بود. این حس را نداشتم که بعد از زایمان سراغم اومد. دلم میخواست من هم عین اون بودم. خیلی از چیزهایی را که من تو زندگیم دارم و اون نداره بدم ولی در عوض چیزهای خیلی جزیی و پیش پا افتاده ای که اون داره را من داشته باشم. خودش دیپلمه است و شوهرش سیکل داره و راننده آژانسه. وضع مالی در حد متوسطی دارن ولی من حاضرم همه چیزهایی که دارم و برام مهم بوده و هستن بدم ولی................
فقط در مورد دخترم حسودی نکردم چون آوای من خیلی ماااااااااااااااااااااااااااااااااااااااه تر از دختر اون بود. خیلی زیاد.
اینهم ژستهای خانمی در هنگام خواب که عاشق تک تک این اداهاش هستم
این هم پاهای گومبولیش
عاشق این اداش هستم
شنبه چهاردهم بهمن 1385
روزها
امروز ۱۰ روز از تولدش گذشته و من وقتی به این چهره معصوم نگاه میکنم خیلی دلم براش میسوزه. خیلی معصوم تر از این حرفهاست. خیلی معصوم تر از این حرفهاست که با واژه هایی مثل نفرت و انتقام و دروغ آشنا بشه. خیلی معصوم تر از این حرفهاست که با کلمات زشت آشنا بشه و خیلی معصوم تر از این حرفهاست که فدای آرزوهای نپخته و خام پدر و مادرش بشه. اون خیلی پاکه و من نگران خدشه دار شدن همین پاکی هستم. شاید متوجه حرفهام نشین چون نمیتونم احساسات و حرفهام را راحت بروز بدم ولی تازه دارم متوجه میشم که تنها بهانه زندگیم آواست.
دخترم بزرگ شده و حسابی دست و پاهاش را تکون میده. وقتی که بعد از شیرخوردن بغلش میکنم که آروغش را بزنه فوری سرش را میچرخونه و لپهای منو میخواد بگیره و بمکه و من عاشق این حرکتش هستم. خیلی ناز میخوابه و اگه بتونم حتما یه عکس از ژستهای خوابیدنش را اینجا میزارم. از خودش هم صدا در میاره. همش هم در حال خوردنه و بعدش دل درد میگیره و تو جاش هی آه و ناله میکنه. الان دو روزه با چشمهاش تصاویر را دنبال میکنه و سرش را میچرخونه و اطراف را نگاه میکنه.
حال خودم هم زیاد خوب نیست. خیلی احساس ضعف میکنم و شبها با اینکه تمام تنم از شدت ضعف و عرق خیس شده ولی مدام میلرزم. احساس میکنم دیگه هیچ انرژی برام باقی نمونده. این ده روز مامان اینجا بود و من فقط به آوا شیر میدادم. حالا اون میخواد بره واقعا احساس بیچارگی میکنم. بابای آوا هم فکر نمیکنم رضایت بده من چند روزی به اونجا برم. نمیدونم چکار کنم.
دوستهای خوبم عاجزانه از همه شما میخوام برام دعا کنین. شاید باورتون نشه ولی واقعا به دعاهای شما محتاجم. برام دعا کنین که خدا زودتر جوابم رابده. برای اولین بار خالصانه خودم و احساسم را در برابر خدا عریان کردم و ازش تقاضای کمک کردم. شماها هم بین من و خدا پادرمیونی کنین
پنجشنبه دوازدهم بهمن 1385
آوای دلنشین خونه کوچیکمون
الان یک هفته از اون شب پر از استرس و از اون شب دردناک و صد البته از اون شب شیرین میگذره و من هر روز به این موجود شیرین و دوست داشتنی وابسته تر میشم. نمیتونم دقیقا بگم چه حسی دارم ولی خیلی شیرینه. مخصوصا اداهای این آوا خانم و پرخوریهایی که میکنه و در نتیجه همین پرخوریها شبها رودل میکنه.
آقای همسر هم از اونشب خیلی زحمت کشیده و انگار واقعا مسئولیت پدری رو شونه هاش سنگینی میکنه و از هیچ کاری برای من و آوا دریغ نمیکنه. یه نمونه کوچیکش اینه که حسابی هوای منو داره که نکنه من یه موقع افسردگی زایمان بگیرم و مرتب بهم روحیه میده و اصلا نمیزاره من ناراحت بشم.
همسر عزیزم و به عبارتی بابا مملی دوست دارم.
چهارشنبه بیست و هفتم دی 1385
اسم دخترمون
تاریخ زایمانم شد ۷ بهمن. دکتر تشخیص دادن که ۲ زوده و بهتره ۷ باشه. خیلی جالب شد. چون من ۷ تیرم. آقای همسر۷ اسفند و نی نی کوپولی هم ۷ بهمن. زایمانم هم سزارین هستش. خودم از همون اول انتخابم این روش بود.
بالاخره بعد از کلی دودلی و وسواس در انتخاب اسمش ما به این نتیجه رسیدیک که اسم کوپول خانم را آوا بذارم.
ممنون از همه دوستهای خوبی که به من سر میزنین و کامنتهای امیدوارانه برام میزارین. من وبهای همه شما را میخونم. ولی اگه برای همه کامنت نمیزارم به بزرگی خودتون ببخشین. همتون را دوست دارم. برام دعا کنین.
