ماجراهای خونه کوچیک ما

خواب

khaneyema — Wed, 08 Jul 2009 20:27:57 GMT

آوا باید بخوابه.......مامانش باید بخوابه......باباش باید بخوابه.... همه باید بخوابن................مانی و نیما و آرتین و عسل و عمه و خاله و خلاصه هرکسی که توی فامیل و دوستا و همسایه هاست باید اسم برده بشه تا این دردونه ی من چشاش آروم آروم سنگین بشه و روی هم بیفته و خوابش ببره.این پروسه ی خوابوندن عجب انرژی میبره. فعلا که لالایی مورد علاقه ی آوا این آهنگه!!! خیلی دوست دارم بنویسم حتی اگر شده هر روز اما این کامپیوتر خونه بدجووووووووووووووور ادا درمیاره. به هرحال فعلا در حال تمرینم. یه جورهایی هم در دوباره نوشتن دودل بودم ولی تا آوا هست زندگی هم هست. باید خاطراتش را ثبت کنم. میترسم یادم بره. پس بسم الله!

ماجراهای خونه سه نفره ی ما

khaneyema — Sun, 26 Apr 2009 16:04:10 GMT

طعم گس خوشبختی همینه. پختن یه کیک هویجی توی یه عصر بارونی به همراه مخملی و نرمترین عسلک دنیا و یه چای دارچینی اصل اصل و انتظار مهربونترین بابای دنیا و آقای همسر را کشیدن.. هیمن احساس ناب را با هیچ چی عوض نمیکنم. دوباره میخوام بنویسم. نوشتن را دوست دارم. ماجراهای خونه ی سه نفره ی ما خیلی شیرینه. دلم میخوام همه رو ثبت کنم. دوباره اومدم.

khaneyema — Sun, 08 Apr 2007 14:09:42 GMT

و این منم زنی تنها

در آستانه فصلی سرد

در ابتدای درک هستی آلوده زمین

و یاس ساده و غمگین آسمان

و ناتوانی این دستهای سیمانی

«خداحافظ»

بدون شرح

khaneyema — Fri, 02 Mar 2007 17:32:18 GMT

دخترم روزبروز بزرگتر میشه و من هر روز عاشق تر. حرفی برای گفتن ندارم جز اینکه حالم خوبه فقط بوی عیدو حس نمیکنم و برای اومدن عید هیچ انگیزه ای ندارم. بهتره بگم اصلاااااااااااااااااااااااااااااااااا حوصله عید را ندارم. خونه تکونی هم ندارم فقط باید فرشها را بدیم بیرون که برامون بشورن. برای سفر هم برنامه ای نداریم. فکر کنم این ۱۳ روز را همش توی خونه باشیم و من از این وضعیت متنفرم. چقدر غرغرو شدم نه؟ آقای همسر بهم میگه عین پیرزنها شدی. نمیدونم شاید هم راست میگه ولی دلم میخواد با تمام وجودم فریاد بزنم تا خشمم و هرچی احساس بده بریزه بیرون. اصلا هم افسردگی پس از زایمان ندارم. برای تک تک حالتهام هم دلیل دارم. خلاصه ختم کلام اینکه بوی عید نمیاد به جاش بوی بدن آوا و بوی دهنش که بوی کرم کارامله را به خوبی و با ولع تمام هر روز استشمام میکنم.

در ضمن بلوز شلوار آبی و سارافون زرد را خودم با ذوق تمام قبل تولدش براش بافتم.

اولین ماهگرد

khaneyema — Mon, 26 Feb 2007 07:33:18 GMT

من اصلا نمیدونم این فلسفه ماهگرد چیه و به گمونم تازگیها مد شده باشه و یه جورهایی به نظرم لوس بازیه. ولی از آنجایی که جو منو گرفت و خیلی دیگه به جون آقای همسر غر زده بودم تصمیم گرفتم برای اینکه جو خونه عوض بشه یه ماهگرد دبش سه نفره تو خونه کوچیکمون راه بندازم و شنبه صبح علی الطلوع از خونه مامان برگشتم و دیدم آقای همسر هم سر کار نرفته چون تازگیها ورزش را شروع کرده و استخر هم رفته بود ماهیچه های پاش گرفته بود و نمیتونست حرکت کنه. خلاصه یه کیک نه چندان خوشمزه پختم و خونه را حسابی مرتب کردم و ماهگردمون را جشن گرفتیم.

اما صاحب ماهگردمون همش خواب تشریف داشتن و هرکای کردیم بیدار نشد که حداقل یه عکس سه نفره خندان بندازیم.

همش کله اش کج میشد.

خلاصه من و آقای همسر به کیک حمله کردیم

و ماهگرد آوا را جشن گرفتیم. آوا هم بغل دستمون رو مبلها خوابیده بود.

خلاصه تنوعی بود. ولی نمیدونم چرا هرکاری میکنم ته ته دلم و یه گوشه از زاویه چپش همش یه جوریه. یعنی اون یه تیکه کوچولو همش غمگینه و همین یه تیکه کوچولوی غمگین دلم پدر زندگیمو درآوره.

جواب آزمایش ادرار آوا نشون داد که یه کوچولو عفونت داره و شاید همین دلیل بیقراریهاش باشه. باید تا دو روز از یه شربتی که دکترش نوشته بخوره و مجددا بریم ویزیت بشه. دخترم خیلی دل درد داره و همش زور میزنه. اینقدر زور میزنه که به جای اون من دل و روده ام درد میگیره. همه میگن طبیعیه. نمیدونم؟!!!

نلی جان بابت راهنمایی هایی که کردی همین جا ازت تشکر میکنم. باید فورا برم داروخانه و شربت را بخرم. دیگه از دست دل دردهاش واقعا کلافه شدم.

توپولوبم توپولو

khaneyema — Sat, 17 Feb 2007 09:53:07 GMT

این چند روز را تحمل کردم ولی مگه میشه بیخیال نوشتن شد. حالا هرجا که باشه. من اینجا را دوست دارم و مینویسم هرچند ممکنه که تو بیان احساساتم و کلا حرفهام محدودیت داشته باشم ولی اینجا را دوست دارم. چون میتونم حرفم را بنویسم. حالا با ایما و اشاره هم که شده ولی کلی خالی میشم. کلی سبک میشم و احساس خوبی بهم دست میده. اصلا میدونین چیه؟ وبلاگ اون احساس تنهایی و خلا را ازم میگیره. اینکه دوستهای خوبم حالم را میپرسن ....موقع مشکلاتم هرکس تجربیات خودش را برام مینویسه یا به نحوی دلداریم میده همه اینها منو وابسته خودش کرده. اصلا دیگه نمیتونم بیخبر از حال تک تک شما باشم. همتون را خالصانه دوست دارم.

آوا جون حسابی بزرگ و خانم شده. اگه از گریه های دل دردیش فاکتور بگیرم در کل دختر خیلی آرومیه و اذیت نمیکنه. خیلییییییییییییییییییییییییییییییی شکمو تشریف دارن و چنان با ولع و حرص شیر میخوره که انگار میخوام ازش بگیرم. توی بغلم سرش را روی شونم میزاره (موقع خواب) و عاشق آهنگ تو حوض خونه ما و سلطان قلبهاست. یعنی اینها را که براش میخونم آروم میشه و نفسهاش یکنواخت میشه و میره تو بحر آهنگ تا خوابش ببره. شعر تو حوض خونه ما را هم از برنامه رنگین کمان کش رفتم و برای دخترم میخونم. وقتی تو بغلم باشه و گشنش باشه فوری لپها و چونه منو میخوره و من عاااااااااااااااااااااااااااااااااااشق این حرکتش هستم و همون جا دوست دارم اینقدر بچلونمش که نگو. ولی نمیشه.

از چهارشنبه خونه پدرم هستم و امروز برمیگردم. حسابی استراحت کردم و از همه مهمتر یه ذره تونستم بخوابم. حسرت به دلم مونده که یه خواب عمیق داشته باشم. ولی با کوچکترین صدای مشکوک نفس آوا از خواب میپرم و نگاش میکنم و چکش میکنم. شبها هم که خانمی حداقل سه بار به فاصله دو ساعت بیدار میشه و شیر میخوره. قربونش برم تو تاریکی شبها اون چشمهای سیاه براقش هیچ وقت یادم نمیره که با حرص و ولع مشغول مکیدن میشه.

دلم میخواد یه پول قلنبه ای دستم بیاد و بدون هیچ دل نگرونی برم بیرون و واسه خودم خرید کنم. کللللللللللللللللللللللللللللللللی لباس و لوازم آرایش و کفش و کیف و .... ای خدا جون یه پول قلنبه با رقم بالا به من برسون. آمین

آوای بغلی

khaneyema — Sun, 11 Feb 2007 17:40:40 GMT

فکر کنم من فاجعه آمیزترین و نفرت انگیزترین دوران نقاهت بعد از زایمان را سپری کرده باشم. هنوزم که هنوزه و تا عمر دارم فکر کنم آثار و پس لرزه هاش تو روح و روانم نمود پیدا کنه. خیلیییییییییییییییییییییییییییییییییییییی بهم سخت گذشت مخصوصا این روزهای آخر و اتفاقاتی که برام افتاد و حرفهایی که شنیدم و چیزهایی که دیدم متاسفانه نزاشتن لذت مادر شدن را به طور کامل و سالم و با پوست و استخوان حس کنم و بدتر از همه استرس اینکه دارم شیر غصه دار به آوا میدم بیشتر از همه اعصابم را خرد کرده بود. هنوز هم حال و حوصله درست و حسابی ندارم ولی تنها بهانه زندگی ام داره کمکم میکنه که سرپا باشم و در خدمت خانه وخانواده و کلفتی و آشپزی و ... .

بعد از ظهر پنجشنبه رفتم خونه مامان که استراحت کنم و اونهم تو نگه داشتن آوا که تازگیها خیلی گریه میکنه کمکم کنه و شنبه بعدازظهر از ترس و هولم زودی برگشتم خونه و با یه اعصاب خسته و فرسوده و حال جسمی نه چندان خوب باز هم در خدمت خانه و خانواده ام هستم.

آوا بزرگ شده و اداهای خیلی بامزه ای داره. جدیداها احساس میکنم بغلی شده و مدام گریه های هیستریکی میکنه و تا میاد بغلمون آروم میشه. نمیدونم چکارش کنم. البته دل درد هم داره و همین باعث میشه مدام نق نق کنه. نمیدونم چرا وقتی گریه میکنه هول میکنم و صدای گریه هایش میره رو اعصابم و خودم هم دوست دارم باهاش بشینم و گریه کنم. خلاصه اصلا فکر نمیکردم که بچه داری اینقدر سخت باشه. کتاب دکتر اسپاک هم کمک خوبیه. مدام که بهش مراجعه میکنم.

نمیدونم چرا دیگه دلم نمیخواد این وبلاگ را آپ کنم. هرچند اینجا و محیطش را خیلییییییییییییییییییی دوست داشتم و دارم ولی احساس میکنم دیگه حرفی برای گفتن تو این خونه ندارم. نمیدونم چکار کنم ولی بدجور معتاد نوشتنم.

همه میگن دعای کسانی که مادر شدن تا چهل روز بعد از تولد بچه مستجاب میشه. خدایا من کماکان منتظر استجابت دعاهام هستم. خدایا کمکم کن. دوستهای خوبم دعا را یادتون نره. برام دعای کنین.

خوابهای طلایی

khaneyema — Sun, 04 Feb 2007 10:22:59 GMT

دیروز روز دهم بود و آوا را بردیم حموم. البته قبلش هم حموم رفته بود ولی خوب این حموم دهم نمیدونم چه حکمتی داره که از قدیم بوده. بعد حموم آوا مثل اون عروسک پنبه ای ها بدنش شل و ول میشه و به یه خواب عمیقی فرومیره که نگو. هرچند شبش من و مامان را بیچاره کرد و نمیخوابید. تازه دلش بازی هم میخواست و اگه بهش توجه نمیکردیم گریه های وحشتناکی میکرد.

دیشب برای شام دوست دوران دبیرستانم تنهایی با دختر ۴ ماهش اومده بود خونمون. من اصلا آدم حسودی نبوده و نیستم. ولی نمیدونم چرا دیشب حس حسادتم گل کرده بود. این حس را نداشتم که بعد از زایمان سراغم اومد. دلم میخواست من هم عین اون بودم. خیلی از چیزهایی را که من تو زندگیم دارم و اون نداره بدم ولی در عوض چیزهای خیلی جزیی و پیش پا افتاده ای که اون داره را من داشته باشم. خودش دیپلمه است و شوهرش سیکل داره و راننده آژانسه. وضع مالی در حد متوسطی دارن ولی من حاضرم همه چیزهایی که دارم و برام مهم بوده و هستن بدم ولی................

فقط در مورد دخترم حسودی نکردم چون آوای من خیلی ماااااااااااااااااااااااااااااااااااااااه تر از دختر اون بود. خیلی زیاد.

اینهم ژستهای خانمی در هنگام خواب که عاشق تک تک این اداهاش هستم

این هم پاهای گومبولیش

عاشق این اداش هستم

روزها

khaneyema — Sat, 03 Feb 2007 07:45:32 GMT

الان با یه دستم دارم به سختی تایپ میکنم و اوا هم داره شیر میخوره و با اون چشمهای بادومی سیاهش داره نقشهای گلدار لباس من را دنبال میکنه و بعضی وقتها هم یه چرتی میزنه.

امروز ۱۰ روز از تولدش گذشته و من وقتی به این چهره معصوم نگاه میکنم خیلی دلم براش میسوزه. خیلی معصوم تر از این حرفهاست. خیلی معصوم تر از این حرفهاست که با واژه هایی مثل نفرت و انتقام و دروغ آشنا بشه. خیلی معصوم تر از این حرفهاست که با کلمات زشت آشنا بشه و خیلی معصوم تر از این حرفهاست که فدای آرزوهای نپخته و خام پدر و مادرش بشه. اون خیلی پاکه و من نگران خدشه دار شدن همین پاکی هستم. شاید متوجه حرفهام نشین چون نمیتونم احساسات و حرفهام را راحت بروز بدم ولی تازه دارم متوجه میشم که تنها بهانه زندگیم آواست.

دخترم بزرگ شده و حسابی دست و پاهاش را تکون میده. وقتی که بعد از شیرخوردن بغلش میکنم که آروغش را بزنه فوری سرش را میچرخونه و لپهای منو میخواد بگیره و بمکه و من عاشق این حرکتش هستم. خیلی ناز میخوابه و اگه بتونم حتما یه عکس از ژستهای خوابیدنش را اینجا میزارم. از خودش هم صدا در میاره. همش هم در حال خوردنه و بعدش دل درد میگیره و تو جاش هی آه و ناله میکنه. الان دو روزه با چشمهاش تصاویر را دنبال میکنه و سرش را میچرخونه و اطراف را نگاه میکنه.

حال خودم هم زیاد خوب نیست. خیلی احساس ضعف میکنم و شبها با اینکه تمام تنم از شدت ضعف و عرق خیس شده ولی مدام میلرزم. احساس میکنم دیگه هیچ انرژی برام باقی نمونده. این ده روز مامان اینجا بود و من فقط به آوا شیر میدادم. حالا اون میخواد بره واقعا احساس بیچارگی میکنم. بابای آوا هم فکر نمیکنم رضایت بده من چند روزی به اونجا برم. نمیدونم چکار کنم.

دوستهای خوبم عاجزانه از همه شما میخوام برام دعا کنین. شاید باورتون نشه ولی واقعا به دعاهای شما محتاجم. برام دعا کنین که خدا زودتر جوابم رابده. برای اولین بار خالصانه خودم و احساسم را در برابر خدا عریان کردم و ازش تقاضای کمک کردم. شماها هم بین من و خدا پادرمیونی کنین

شکار لحظه ها

khaneyema — Fri, 02 Feb 2007 16:14:20 GMT